Günler, haftalar boş boş geçe dursun,

Hazal'ı her gördüğüm de kalbim acıdı.. kokusunu, nefesini, dudaklarını unutmamışken, uzaktan güzelliğini görmekle yetindim..

Hep takip ettim okul çıkışları.. bilmiyorum, farketti mi ya da farketmedi mi, ama umrumda da olmazdı. Bir saniye olsun çıkmıyordu aklımdan.. gidip yanına, "seni seviyorum, barışalım lütfen" diyemiyordum, gururuma yediremiyordum..

gururmuş.. aşkını söyleyememek gurur olmuş..

Beyza ile de kestim samimiyeti, zorunda kaldım. Hazal'ın pek arkadaşı olmadığını bildiğim için onunla ilgilenmesini istedim.

Ömer denen huur evladı yüzüme bile bakamıyor.. ağzı burnu zar zor düzeldi binin..

Hazal'la bir bir kaç kez göz göze geldik çıkışlarda. Hep gözlerini çeken ben oldum, utanan, korkan.. belki çekmeseydim farklı olacaktı bir çok şey..

olmadı..

ölü gibiyim..

Bir vakit sonra takip etmeyi bıraktım.. her ne kadar yine aklımdan çıkmasa da ümidimi kesmeye başladım. Hafiften bizimkilerle takılmaya başladım. Hazal'ı unutmak için ne yapabiliyorsam yaptım.. her akşam eğlence mekanlarına gitmek.. her gece içmek.. sarhoş olmak.. ve,

eve gelince tekrar düşüncelere dalmak..

anladım ki içince ne dert gidiyor, ne de unutuyorsun..

Hazal'ı görmek için çıkışta beklemiyorum.. hatta hiç görmek istemiyorum.. görünce ufak bir mutluluk yeşerse de kalbimde, sonradan acısı daha fazla çıkıyor.

o eski, "gibik" espirilerimi yapmaya başladım.. hafiften alışıyor gibiydim Hazal'ın yokluğuna(!).. içimdeki sevgi tabi ki azalmadı.. azalmazdı da..

Ama yine mutsuzdum ulan.. en ufak mutluluk yoktu içimde.. boşa atılan kahkahalar, boşa gülen yüzler..

Nisan'ın yarılarına kadar gelmişiz.. ben her akşam yaptığım gibi odadan çıkmayıp, kulaklığı takıp, ikimizin şarkısını
dinlemeye başladım..

Zilin sesini duydum.. gibtir et, Fatih bakar..