Hazal'ımı ailemle tanıştırmaya zütürüyordum, sıra ondaydı.. Kadir amca otobüse binmeden,

"Hazal iki gün sonra evdesin" demeyeydi iyiydi.. neyse bir gece de olsa bizim evimizde kalacaktı.. Hep şu otobüs yolculuklarına söverdim, çok sıkıcı diye.. ama öyle değilmiş, yanımda Hazal olunca, omzumda uyuya kalınca hiç bitmesin istedim yolculuk.. bitti nihayetinde,

indik otobüsten, koca taşaklıyla, annem geldiler bizi almaya.. Hazal benim gibi çekinik durmadı, tanıyordu sonuçta ailemi.. yanlarına gittik, hemen ikisininde elini öptü, annemle sıkı sıkı sarıldılar.. ardından ben sarıldım ikisine de.. ufaktan bir imada ben atayım dedim, Fatih gibi..

"gelininizde geldiğine göre geçebiliriz Bornova'ya?" dedim.

Utandı güzelim, kızardı yanakları,

"Telerii" dedi.. güldüm, annemde güldü.

Ama koca taşaklı gülmedi.. o genellikle kendi espiri yapıp, öyle güler..