Rasim geriye döndü " Ne diyosun çocuk sen" dedi. " Efendim kızınız sizi çağırıyor birde, Munise ismini sayıklıyor" dedim. Munise teyze direk döndü ve beni omuzlarımdan tutup hangi oda olduğunu sordu. ilerdeki odayı gösterdim. Koşarak gitti, Rasim bekliyordu hala. Tek eliyle omzumdan tuttu ve " Senin kim yada ne olduğunu bilmiyorum ama bu kadının buraya gelmesinde rolün varsa bittin sen çocuk" dedi. Tırsmadım değil açıkçası adam kötü biriydi. Odaya doğru yürüdüm. Veli abi koltukta oturmuş telefonuyla uğraşıyordu. Munise teyze ve Eylül birbirlerine sarılmış ağlıyorlardı. Bir süre sonra Munise teyze ayaklandı ve bana sarıldı çok teşekkür etti. Sonra odaya Rasim girdi. " Anne ben artık kızıma bakabiliceğime inanıyorum onun tüm bakımını ben üstlenicem tüm hastane masraflarını ben ödeyeceğim, onu en iyi hastanelerde tedavi ettireceğim" dedi. Munise teyze yaklaştı yaklaştı yaklaştı. Teşekkür edicek diye düşünüyodum ama Rasim'in yüzüne öyle bir tükürdüki sanırım ciğerini atmıştır, ne kadar balgam varsa gönderdi. " Kızımın baba diye ağladığı günlerde yoktun şimdi olsan kaç yazar çık git burdan yoksa çok kötü olur" dedi. Rasimin yüzü asıldı arkasına döndü, kapı kolunu tuttu ve " Masrafları yinede karşılayacağım anne" dedi. Munise teyze bağırmaya başlamıştı artık çık git bu odadan diye. Sanırım kendi kardeşim olsa bu kadar uğraşmıyacağım bir insan için neleri feda etmiştim. Çok seviyodum be beyler. O sırf sevmiyo diye antidepresanı bırakmıştım, uyuşturucu kullanmıyordum o nasıl isterse öyle yaşıyordum. Aradan aylar geçti, okul başlamıştı ama onun tedavisi hala bitmemişti kanseri yenmek üzereydi.