17 yasinda universite sinavlarina hazirlanirken evde surekli yuksek sesli tartismalar yasanmasindan mutevellit ders calismaya konsantre olmakta zorlandigim bir gun anneme ve babama honkurmem sonucu isittim bu lafi babamdan. cocugunun kendisine bagirmasini kendisine yedirememis olacak ki "calisip sanki basimiza profesor olacaksin. senden bir tak olmaz." dedi adam.

aradan 10 yil gecti. bir gun babama telefon actim ve aramizda su muhabbet gelisti:

- babacigim, ileri goruslulugunden dolayi seni tebrik ederim.
+ hayirdir kizim?
- "senden bir tak olmaz" demistin ya. hakikaten de bir tak olmadi benden.

gulustuk.

o 10 yil icinde universiteyi kazandim. mezun oldum. dunyayi gezdim. yurtdisina yerlestim. mastera basladim. bu arada yurtdisinda ingilizce ogretmeni oldum.

nasil ego ve hirs yaptiysam artik... birseyleri ispatlayabilmenin derdiyle yasadim.

sor "mutlu musun?" diye... hayir. ısin ucunda mutluluk yoksa hakikaten bir tak olunmuyormus, arkadas. demek ki,

(bkz: adam haklı beyler)

benden bir tak olmaz.