O sabah yemeği yediğimiz zaman diliminden sonra huzuru bozan ahmet in telefonunun çalması idi. Açtığında telaşlı bir ses geldiği anlaşılıyordu. Arayan annesiydi, abisinin astım hastalığı geçirdiğini ve hastaneyd gittiklerini söyledi... Ahmet in gözleri doldu ve ilk otobüsle hastaneye gitmek için yola koyuldu. Gelmemi istemedi, kötü hissettim. Dedim ya, güzelliğe ve doğruluğa karşı endişeli bir tavır takınırım. Duvar gibi, çünkü hepsi biter, eninde sonunda..