-dünyanın benim doğuşumla başladığını düşünürdüm.

-benim kafa şeklim biraz tuhaftır. çocukken de bunu farkedecek yaşa geldiğim zaman hayattan soğumuştum. ve sonrasında uzun bir süre kendimin aşırı tipsiz olduğunu ve etrafımdaki herkesin bana normalmişim gibi numara yaptığını düşündüm.

-anne ve babama bana nasıl kardeş yapacabileceklerini sormuştum. Allah ol deyince oluyor demişlerdi. üreme konusunu görene kadar mal gibi buna inandım.

-ciksin çok günah ve yasak olduğunu düşünürdüm. yine üreme konusunu anlayıncaya kadar babamın anneme öyle bir şeyi asla yapmayacağına inandım. gerçi hala babam gibi bir insanın güzelim annemle çocuk yapmasını yadırgarım da o ayrı bir mesele.

-dünyadaki bütün suçların, kahvedeki amcaların deyişiyle amerikan hükumeti yüzünden olduğunu sanırdım. müslümanlar çok temiz amerikalılar ise şeytanın askeriydi. ta ki müslümanların hep yediği hurmaların tırmalamasına yakındığını anlayana kadar. hoş hala müslüman ülkelerin çoğunda insanlar böyle düşünür de çok şükür ilkokulda bıraktım öyle düşünceleri.

-abimin dünyadaki en güçlü insan olduğunu düşünürdüm. kim gelirse gelsin döver derdim. sonradan dayak yiyişini görünce bu düşüncem değişti. artık dünyadaki en cesur kişi olduğunu düşünmeye başlamıştım. karşısındaki mk evladı bildiğin orangutan meleziydi.

-bu en salakçası ama sanırım yazmak zorundayım. kızların iyi ve dürüst erkeklerden hoşlandığını sanırdım. sonradan arkamdan saf salak gibi gördüklerini öğrenince bin erkek numarası yapmaya başladım. o zaman etrafımda pervane olduklarını görünce numara yapmayı da bıraktım. hiçbiri için değmezdi amk.