Küçükken babam beni Nurculara göndermişti. Said Nursi şeyhleri. Hala hatırlarım, Kuran yerine Sözler, Lemalar MEktubatlar gibi kitaplar okuturlardı. Kuran okumaya gerek olmadığını, zira bu kitapların zaten Kuranın ozeti olduğunu söyleyen insancıklar. Bi dinleri var zten, onu da evire çevire kafalarından geldiği gibi anlamaya calısıolar. ileriki hayatımda ve su anki hayatımda bu tarz insanlar olmadı, olmayacakta. Buna eminim.

Bu adamların sınavları falan olurdu, Sözler sınavları. Oralarda altın bronz falan bişeyler kazanmıştım. Daha yas 12-13 ama hayvan gibi dindar, aynı zamanda asosyal ve içine kapanık bir çocuk.

Ah geçmişimin hataları, yanlış eğitilmeler. Zaten modası geçmiş olan bir dinin yanlış temsilcileri, çocukluğumun yüz karaları. Para soyguncuları. Neyse ben de onları iyi soydum bi kaç madalya alarak o da yanıma kar olsun.

Ayrı yeten babam cömert ve saf bi adam olduğundan eskiden x y, şu an x y denen şerefsiz herife milyarlar yatırdı be. nasıl unutabilirimki, eski evimizde hala yüzlerce kitabı var huur çocuğunun. Bizim paralarımızla şu an karılarla keyif sürüo dıbına kodugumun pekekenti, eger ahiret varsa bunu da sana soracağım oç herif.

Kimse Yok mucular, x ylar, iktibascılar. Hepinizin amk huur çocukları. Para soyguncusu, insanların duygularını kendi idealleri uğruna somuren pekekentler.