Bu olay cumartesi aksami basima geliyor. Uzun zamandir gormedigimiz arkadaslarimla bulustum cumartesi gezdik avm'ler falan daha sonra bir arkadasimin mahallesine donduk. Naapalim derken aklimiza eski gunlerin hatrina aylik oynamak geldi. Dort tane 20 yasinda adam gittik top bulduk aylik oynamaya basladik. Bir ara kendimizi o kadar kaptirdik ki sanki yeniden cocuk hissettim, hatta kaleye gecince ellerimi yere vurup artik panter kaleciyim gol yemiyorum bile dedim (hemen yedim kafaligi). O sirada sokaktan uc tane cocuk geciyodu yaslari en fazla 12. Bize bakip gulduler beyler. Telefonlarini cikarip vidyomuzu cekip gittiler. Uzuldum onlara beyler. Bizim zamanimizda telefonumuz bilgisayarimiz yoktu biz ders cikislari sokaga futbol oynamaya giderdik. Biz basit cocukluk gecirdik, bugunku cocuklar gibi telefonlarimiz yoktu. Pokemon'umuzu cipslerden cikan tasolarla oynardik. Biz playstation kafeler haric oynamazdik. Simdiki cocuklara sorsan aylik ne diye fikri yoktur ama biz zamanimizda kac bin defa oynadik, kac defa anne olduk. O cocuklari gorunce uzuldum onlara. O telefonlar asla bir ayligin, bir futbol maci sonrasi annemizden yalvararak aldigimiz bir lirayla aldigimiz dondurmanin yerini tutamaz