Düşünürken uyuya kaldı murat.
Hasta olmuştu sabah uyandığında heryeri ağrıyordu. Aklına dün yaşadıkları geldi.. Oraya hiç girmek istemiyordu ama gidecek yeri yoktu ve kardeşi mehtap ordaydı..
Böyle böyle dayak yiye yiye koskoca 3 sene daha geçti Murat 10 mehtap ise 7 yaşındaydı. Murat yüzü kegiblerle izlerle doluydu fakat mehtap ın belli olmuyordı. Bu yüzden mehtap ı evlatlık alacak bi aile çıktı.. Murat vermek istemedi mehtap ı sıkıca kollarıyla sardı bırakın kardeşimi diye bağırıp ağlıyordu..
Tüm gücünü kullanmıştı murat..
Fakat mehtap ın gitmesine mani olamamıştı..

Murat ın hayatındaki tek dayanağı, kardeşi, canından bir parçası mehtap ı almışlardı..

Artık Murat ın burda durmasına gerek yoktu..

Murat kaçtı yetimhaneden bir gece, soğukta, kışın.. Hava 2 dereceydi.. Bi ağacın altında uyuyan bir köpeğe sarılıp ısınmak geldi aklına.. Köpek daha küçüktü. Anlaşılan sokağa atılmış, korkutulmuş bir köpekti, muratı görünce ürktü ve murat sakin ol köpekcik seni incitmeyeceğim sadece sarılacağım dedi ve yanaştı.. Uyudu. Sabah kalktığında karakoldaydı. Yoldan geçenler onun bu haline acıyıp karakola zütürmüşler ve karakolda tekrsr aynı yetimhaneye gönderdiler..

Evet.. Yine aynı yer.. Bu sefer kaçtığı için dayak, daha çok dayak..

Murat karşılık veremiyordu, hastalanmıştı.
Böyle böyle 2ay daha geçti ve Murat yine aynı kişiyi gördü.. Sağ gözünde iz olan bir insan.. Yanında bir kadın vardı el ele lerdi.
Adam muratı gördü ve bir anda kızardı ve murat koşup oradan kaçtı..