Daha somut kanıtlarla ve şekilli dövmeleriyle karşısında duran bu kriminal suç makinesi öncelik meselesiydi. Fakat o konuda da bir arpa boyu yol alınamamıştı. Neyse ki, bir süre sonra şahit olarak ben içeri çağrıldım; diğer tarafın şahidi olarak da ingilizce konuşabildiklerini öğrendiğimiz bir grup genç mazlum izet’i korumaya başlamışlardı. Anlayabildiğim kadar kısıtlı Boşnakça ile bu kanıya varabiliyordum. izet o an dünyanın en masum insanıydı. Sonrasında bu deliliğe son vermek ve beklemekten sıkıldığı her halinden belli olan bir kahraman çıkageldi. Adı Angel’dı. (Angel Sloven bir vatandaş ve Bosna’daki ailesinin yanına gidiyor.) Yardımımıza koşan adamın adının Angel olması bir ilahi mesaj mıydı? Bilemiyorum. O an için Berkay’la ben garip ironiye gülüyorduk.