biz de yaşamak istemiyoruz yavuz reyiz

ne yana çevirsek kafamızı yavşaklık,

sarmış dört bi yanı ikiyüzlü insanlar ,

güzelim dünyanın içine ettiler,

para hırsı için boyadı huur çocukları dünyayı;

yobazlıkla, düşmanlıkla, şerefsizlikle,

adım attığın her yer riyarklık ve iki yüzlülük...

buna karşı savaşmak gerekir diyordu birileri,

eğer görüp te bu yalanı, savaşamıyorsan ona karşı,

ölmüşsündür zaten, yaşıyorum sayma kendini,

gençliğimin en akılda kalır günüydü o gün,

ben 16 yaşındaydım, çok heyecanlıydım

benim yaşımdan çok müzik yapmış devler için ordaydım.

istanbulu keşfediyordum, yanımda abilerim.

bira molası verelim, biraz takılalım dediler eski dostlarla

gitar çalıyordu birisi, kadıköyde bir pasajın altında,

bir arkadaş ortamıydı sanki, yılda 98 di.

o gitar öyle bir ses veriyordu ki,

sanki çalan adam benim sesim olmuş söylüyordu,

sonra biralar kalkıyordu havaya, daha güzel günlere belki,

o gün büyük devi de dinledim ama

aklımda kaldı o pasajda gitar çalan adamın sesi...

sonra yıllar geçti ve duydum birisi ölmüş,

yapamamış, değiştirememiş, duramamış,

hayatınızı gibeyim huur çocukları demiş

ve delikanlı gibi basıp gitmiş...

bugün onun doğum günüymüş,

keşke ölmeseymiş, çünkü iyiki doğmuş...

hala aklımızdasın yavuz reyiz, hala sesin kulaklarımızda,

mutlu yıllar sana...