Ahmet ölmüştü. Cenazesine gittim, taziyeye gidip ailesine baş sağlığı diledim. içimde en ufak bir pişmanlık ya da üzüntü yoktu. Ama gözlerimden akan yaşlara engel olamıyodum. Sanki içimde başka birisi ağlıyordu ama üzüntüden değil. Kendini kaybetmişlikten, yenilmişlikten, üstüne çekilen prangalardan, kurşunsuz bir savaş meydanında esir düşmüşlükten ağlıyordu diğer ben. Bir sürü hobisi vardı naif, sempatik benin. Basketbol oynarken, sevdiğim bir kitabı okurken ya da arkadaşlarımla uzun soluklu bir sohbet ederken ağzımda şeker tadı oluşurdu, inanılmaz bir haz duyardım. Yavaşça onlar da diğer ben ile söndü. Yaptığım hiçbir şeyden haz duymaz, insanları umursamaz, duygu kavramından uzak bir hale geldim. Adeta buz tuttum ama kimse farkında değildi bunun. Hala sınıfın en espritüel, en şakacı insanı bendim sadece tek bir farkla; ilk adım kullanıldığında bir yabancıya seslenilmiş gibiydim, o isime tepkisizdim. Ortaokulu bitirip kalburüstü bir liseye başlamıştım. Dışarıdan ortalama ancak biraz iri bir ergendim. Demiştim ya; ben hep sevilen, sempatik, neşeli bir bin kurusuydum, girdiğim her ortama anında kaynaşırım diye. Lisede böyle olmamıştı. Çevremdeki insanlara 3 gün beklemiş çöp kutusu gibi davranıyodum. Çoğunun adını dahi bilmeme rağmen hala garip bir şekilde sevilen bir insandım. 2-3 tane kız arkadaşım bile olmuştu ve ben hiçbirine seni seviyorum diyememiştim.