Müzeyyen hayatımda gördüğüm en hayat dolu insandı. O kadar sempatik ve sevimliydi ki.. içimdeki buzları çözüyordu sanki. Bu durum sanıldığı gibi hoş değildi. Aksine göğüs boşluğumda bir şeyler oluyordu onu görünce. Büyük bir kasvet, büyük bir ağırlık.. ikimiz de Müzeyyen'in hayatımızı bi şekilde alt-üst edeceğini biliyorduk.

Uykunun bi evresi vardır ya hani böyle ne tam uyanıksızdır ne de tam uyuyorsunuzdur. Koridordan birisinin geçtiğinin, ya da odaya birisinin girdiğinin farkındasınızdır ama tepki vermezsiniz. Odada benden başka birinin olduğunun farkındaydım ama kapı kapalıydı. Birisi bariz beni izliyordu, nefes alış-verişini hissediyordum. Tereddüt etmeden doğrulup kapıya doğru baktım. Kendimle karşı karşıyaydım. Gözlerim yaşlı bi şekilde kendime bakıyordum. Kendimi tekrar yatağa bıraktım, hiç yadırgamamıştım.