Evimize döndük.

Artık Ali sporu bırakmıştı.

Ahmet Ali ve ben içmeye başlamıştık. Sabahlara kadar içip türkü söylüyor, perdeleri camları kapatıp akşama kadar uyuyorduk.

Dışarı çıkmak istemiyordu kimse. Çıkınca her şeyi toplu bir şekilde alıp eve kapanıyorduk.

Ali'yle Ahmet'in de başarısız intihar girişimleri oldu.

Geceleri de uyanınca birbirimize bakıyorduk acaba intihar eden var mı diye.

Benim bir planım vardı.

Şehir şehir gezip intihar konferansı düzenleyecektim. internet sitesi açacaktım.

Yeryüzüne yeni bir din getiriyordum.

intihar etme dini!
Ve bu dinin Peygamberi de bendim!

Saçlarımıza, sakallarımıza çeki düzen verdik. Konferans salonu ayarlamaya çıktık.

Herkes bizle dalga geçti.

Başarısız bir girişim oldu velhasıl. Çünkü intihar insanlarda hâlâ bir ütopyaydı.

Sahi biz neden kendimizi öldürmüyorduk?