Selam beyler. Bugün size içimi dökmek istedim. En azından biraz rahatlamış olurum.

Beyler annem beni doğururken vefat etmiş. Babam kendini alkole vurdu tabi. 6 yaşında ne çalışabildim ne okuyabildim. Evde sürekli dövülür köşeye oturur ağlardım. Sokakta hep annem öldüğü için dalga geçerlerdi. Oyun da oynayamazdım.

Babam bir gün kahvede kavga çıkarmış. Bıçaklamışlar 12 yerinden. Babam da 7 yaşındayken vefat etmiş. Akrabalarımdan hiç birini tanımıyorum. Ama onlardan birisi eve konmuş.

Sokağa düştüm 7 yaşımda. Ya parklarda yatardım yada hastanede. Her gün çalışıp da keşke ben de bir meslek sahibi olsam diye düşünürdüm. Acaba annem beni görüyor mudur diye düşünürdüm.

Hastahaneden bir hemşire durumumu anlamış ve bana battaniye gibi üstümü örtmelik bir şey vermişti ve her gün bana yemek getiriyordu. Anne şevkati bile görmemiş ben mutluluktan havalara uçacaktım.

1.5 yılımı böyle geçirdim...

9 yaşımda işe başlamam gerektiğini düşündüm. Çünkü aç olmak istemiyordum. Genellikle hastaneden tost veriyorlardı ama hemşire hanıma kızdıklarını farketmiştim. Artık daha gizli bir şekilde getiriyordu. Ona da yük olmak istemezdim.

Bir dönercide işe başladım. işim yerleri süpürmek ve temizliğe yardım etmekti. Çalışıp oradan parka gidip yatıyordum. Patronumuz da iyi bir insandı. Çok hoşgörülüydü.

Bir gün patronum ailemi çağırmamı istedi. Evinde bir çay içmek için. Fakat ben hayır gelemezler diye ısrar edince konuyu kapattı.

Aynı gün ben parka yatmaya giderken beni takip etmişti...