inci itiraf

iki ihtimal var. ya çok temiz delirdim ya da kedim aslında eski patronum. binin sayesinde reenkarnasyona bile inanmaya başladım. bir yandan da çok korkuyorum.

pek yetenekli bir adam değilim ben. geçen gün de bahsetmiştim; ne mangal yakabiliyorum, ne de balık tutabiliyorum. sanırım sadece mutfakta ve yatakta iyiyim. çok iyi risotto yaparım örneğin. pirincin yanında ekmek yenmez diyenlere aldırmayın, ben bunun ekmeğini çok yedim. özellikle de üniversite yıllarımda. ülkemizdeki bütün italyan restoranlarına dava açıp para istemiyorsam; bu tamamen nezaketimden. ülke kızlarının çoğuna risotto'yu ben sevdirmiş olabilirim.

en yaratıcı teklifleri 'bize gelsene film falan izleriz' olan hemcinslerimden 5 adım öndeydim hep. bir düşünsenize. bir tarafta italyan sinemasının en sıkıcı örnekleri, bir tarafta italyan mutfağının en çekici teklifi. valla ben olsam; ben de beni seçerdim.

bu yeteneğimin karşısındaki tek engel eski patronumdu. haluk abi, çalıştığım radyonun sahibi. çok tuhaf adamdı rahmetli. tak gibi parası vardı ama tam bir varyemezdi. herif cimrilikten öldü lan. adamın marka takıntısı vardı örneğin. bildiğiniz gibi bir takıntıdan bahsetmiyorum. onunkisi marka giyinen insanlardan nefret etmek gibi tuhaf bir takıntıydı.
bir insan gucci'den gömlek aldı diye işten mi kovulur amk. ben kovuldum. üstelik sırf gömleğim ve saatim pahalı diye. çünkü patronum pazardan giyiniyordu, ona göre bir gömleğe o kadar para vermek aptallıktı ve o aptallarla çalışamazdı.

neyse, ne diyorduk?

bu yeteneğimin karşısındaki en büyük engeldi rahmetli. eve kız atma çabalarımın ve cinsel hayatımın baş düşmanıydı.
ne zaman birini eve davet etsem; 'acil toplantı var' bahanesiyle bütün ekibi radyoya çağırırdı. bir ton hazırlık yap, güzel bir şarap seç, romantik bir müzik bul, bütün hünerlerini konuştur ve finali 'benim acilen çıkmam lazım' cümlesiyle yap.
bir keresinde telefonu kapatayım dedim. çünkü adım gibi eminim, kadehleri doldurur doldurmaz; o telefon çalacak.

telefonu kapadım, müziği seçtim, şarabı açtım ve bilin bakalım ne oldu?
aynen öyle. adam kapıya dayandı amk.

- hazırlan çıkıyoruz.
+ nereye?
- radyoya. toplantı var, seni bekliyoruz.
+ misafirim var abi.
- hazırlan çıkıyoruz.
+ peki abi.

---

- canım benim acilen radyoya gitmem lazım.
+ ne zaman dönersin?
- geç dönebilirim ama sen keyfine bak. afiyet olsun.
+ offff ama ya. gitmeee.
- telafi edicem söz veriyorum.

radyoda çalıştığım süre boyunca bu hep böyle oldu. hatunların karnını doyurup doyurup; evlerine gönderdim. italyan mutfağını sevdirmekle görevli kültür elçisiyim sanki amk.

radyodan kovulduktan sonra, bir daha hiç çalışmadım. derslerle ilgilendim ve okulu bitirdim. okul bitince de tekirdağ'a döndüm. 2015'in haziran ayında; tam da yaramaz ev arkadaşım rıfkı'nın doğduğu gün, haluk abinin öldüğünü öğrendim.

kedim rıfkı. tam bir şerefsiz. tamam hiç bir zaman arayıp toplantıya çağırmadı belki ama haluk abiden aldığı bayrağı göklere çıkardı haysiyetsiz bin.

marka takıntısı olan kedi mi olur amk? yemin ederim oluyormuş. 2 senedir beraber yaşıyoruz ve ne zaman evime misafir gelse; bu bana çok pahalıya patlıyor.

sedef'in geldiği gün; telefonumu kırdı örneğin. daha 1 hafta önce almıştım ve iphone 7 yeni çıkmıştı.

kübra'nın geldiği gün; ocağın üstüne atlayıp yangın çıkardı.

ayşe geldi sözlükten. tanıyanlar vardır, gerçekten güzel hatun. ışığı kapattım, mumları yaktım, müziği seçtim, şarabı açtım ve bilin bakalım ne oldu?

kedi dediğin kuma işer amk. kedilerin fabrika ayarlarında yok mudur bu? bizim gerizekalı, kızın ayakkabısının içine işemiş. bir kere falan da değil üstelik. milyarlık ayakkabıyı ağlama duvarı yapmış şerefsiz, gidip gelip işiyor. kokudan rahatsız olup bakmasam; evi su basacakmış az kalsın. gecemizi mahvetti bin.

işten kovuldum, haluk abi öldü, ama değişen hiçbir şey olmadı. milletin karnını doyurup doyurup; evine yolluyorum.

iki ihtimal var. ya çok temiz delirdim ya da kedim aslında eski patronum.