-6.2-
'Uyumadıysan rüyamda kadını görebilmem için bana ninni söyle. Uykum yok.
-Eray.
Mesajı beni gülümsetmişti. Ama onu bozmak için, mesajını komik bulmadığımı yazdım. Ve uyuması gerektiğini.

Ertesi sabah okuldayken Eray yanıma geldi ve başını iki yana salladı. Olmamış mıydı?

"Maalesef," diye mırıldandı. "Rüyama girsin diye dua etmekten uyuyamadım bile

"Şimdi ne olacak?" diye ofladım. Bir şeyi beceremedin be Eray, alt tarafı birini rüyana girdireceksin.

Alt tarafı.

Birbirimize bakıp öylece bekliyorduk. Bu işi çözecektim. Eray da çözecekti. Başka bir ihtimal düşünmek istemiyordum.

Sınıfa Dolunay'ın girmesiyle bakışlarımı ona yönelttim. Bir an yanlış şeyi mi gördüm acaba diye düşünmekten kendimi alamamıştım. Dolunay o güzelim bakır rengi saçlarını... boyatmıştı.

Yeni saçları platin renginin vermiş olduğu olgunluk ve özgüvenle dalgalanırken onun tam bir salak olduğunu düşünüyordum! Ben doğal kızıl olsam saçımı asla boyatmazdım. Hem de bana yakışmayan bir renge hiç boyatmazdım.

Eray Dolunaya baktı ve birkaç saniye bekledi. Sonra dudakları alayla kıvrıldı, kesin kızı üzecek şeyler söyleyecekti.
\"Bu ne hal böyle Dolunay? Yoksa Paris Hilton olmaya mı karar verdin?\" Ve evet, dediğim gibi de olmuştu. Dolunay yüzü kıpkırmızı bir halde öfkeyle tısladı. \"Sanane benim saçımdan!\" Sonra da uçarak sınıftan çıktı, gitti.

Eray\'a karşı hassas olması dikkatimi çekmişti. Ondan cidden hoşlanıyor olmalıydı ama şu an cidden bunu düşünemezdim.

Eray\'ın omzuna vurarak, \"Kız kesin ağlıyor. Kaba şey,\" demekle yetindim.

Sonra ise sıramdaki hareketlilikle gözümü oraya çevirdim.
Defterim yerden 5-6 santim yukarıdaydı ve öylece havada duruyordu.

Ama onu havaya kaldıran ben değildim ki.