boşluk

Ah be moruk, klagibtir ya hani, sen seversin o seni sevmez, aşkından ölürsün, onu kimse senden daha çok sevmeyecek bilirsin, gidersin bir köşede hıçkıra hıçkıra ağlarsın, sitem edersin böyle hayatın anasını avradını gibeyim dersin, bu kaçıncı be dıbına kodumun hayatı bu kaçıncı ha?

Sorarsın öyle boşluğa, cevap gelmez. Ellerimi açıp yalvarırsın Allahım ne olur birisi de beni sevsin, benim de kalbim var, 27 yaşında kurudu gitti dersin, sonra birisi çıkar karşına, o seni çok sever, o kadar çok sever ki sen de onu seversin, aklına gelir o yalvarışların, duaların kabul oldu işte, her şey çok iyi gidiyor değil mi ?

DEĞiL ! değil işte dıbına koyayım değil.

Sonradan anlarsın sen onu değil, onun senin sevmesini sevmişsin, sen de haklısın, kimse sevmemiş ki seni, ilk sevene açmışsın kapıları, sonra bakmışsın ki evinde bir yabancı. Şimdi ne olacak?

Bir tak olmayacak, içindeki sevgisizlik değil boşluk. . .