Teneffuste ilk isim koşarak sınıfına gitmek oldu. Kapıyı açtım lakin hoca hala icerdeydi. Göz göze geldik sedayla. Prangaya vurulmuş gibi gözlerinde tutsak tutsak dururken hoca ne oldu çocuğum dedi. Irkilerek yok bir şey hocam bi arkadaşı bekliyordum dersten çıktınız sandım dedim. Neyse kapıyı kapattım dışarda beklemeye başladım. Şimdi düşünüyorum da maksimum 2 dakika beklemisimdir ama o iki dakika bana bir ömür gibi geldi. Nihayet çıktı seda direk yanıma geldi ve ne var yine dedi. Gözleri o kadar güzeldi ki bin ordu savasabilirdi uğruna. Gozleri oznesiydi tum siirlerin ve ilhami bir şairin. Kimsesizlerin soğuk bir gecede ellerini ısıtışı gibiydi gözleri delilerin durmadan sayıkladığı bir anısı. Bilmiyorum belki de ben abartıyorum. Daha once binlerce defa ozur dilememe ragmen tekrar ozur diledim. Mutlu gorunuyordun dedi hayır dedim. Sadece bir espriydi ve ben güldüm sen gördün o kadar. Inanayim mi dedi. Ne zaman yalan söyledim ki sana dedim. Güvenmiyor musun bana. Bir ilişkide güven yoksa sevginin anlamı da yoktur. Mimiklerinde ki hata yapma ifadesini gördüm. ( bu arada şunu söyleyeyim size binler benim burada sedaya kullandığım iltifatlari sevdiğiniz birine söyleyin hoop akşdıbına yataktasiniz. Tabi sevmek te önemli sevişmek kadar. Ekstra olarak eğer sizde bu mimikleri hissederseniz fazla olmamak kaydıyla benim yaptığımı daha doğrusu yapacağımı yapın. Emin olun her şey düzeliyor.) Ya tamam sen inanma bana diyip arkamı döndüm. yavaş adimlarla yürüdüm. Dur bi dakika ömer yanlış anladın. Durmadım beyler. Sınıfa girdiğimde yüzümde hafif bir tebessüm vardı. Geleceğini biliyordum. Keyifle dersi dinledim. Diğer teneffüs zil çalar çalmaz içeri daldı hoca dahil herkes mal mal bakıyordu bi ona bi bana. Hocayı gibine bile takmadi gelip direk yanıma oturdu. Bana bak lan dedi. Harbiden böyle dedi amk.