saçma sapan şeyler yaşıyoruz, saçma sapan yönetiliyoruz. lan kime baksam mutsuz, kiminle konuşsam tadı yok. toplum olarak çökmüş durumdayız, iyi şeyler olacağına dair zerre ümidimiz kalmamış. sosyal medyaya girip kafa dağıtayım diyorsun, hesabına bir giriyorsun kaos, kirli olaylar, pislik insanlar, duyunca bile midenin kaldırmayacağı şeyleri birileri yaşamış! sadece üzülebiliyorsun ha bir de dillendiriyorsun bu üzüntüyü ötesi yok. ne yapabilirsin ki? yapacak ne var ki? ya da bir şeyleri değiştirmek adına birileri bir adım attığında sadece tebrik ediyorsun eşin dostun yanında ama birlikte yürüyemiyorsun, korkuyorsun ses çıkarmaktan, ayaklanmaktan, düzeltmeye çalışmaktan. kimi çocuğum var benim diyor, kimi eşim, kimi ailem.. korka korka yaşıyoruz, susa susa ölüyoruz yahut da ölüm gibi bir şey oluyor, ölmüyorsun ama. keşke ölsem diyorsun.