https://www.youtube.com/watch?v=q5uMOOQ6MV0

ilkokuldan beri gerçekten birine tutkuyla aşık olmak istemişimdir.

neden bilmiyorum, ama annem ve babam ayrılmadan önce gerçekten kalpten bir sevgiyle dinimi severdim. düşündüğüm zaman inancımı kaybetmenin ailemle alakası yok. belirtmem gerekir ki, annem ve babamın ayrılması sanırım içimden sevgiyi aldı.

başımıza gelen bir şeyler için hayıflanmak doğru değil diye düşünürüm. hepsi hayatımızı oluşturan bir bütünün parçası gibidir. sizi tanımlayan şeylerin temeli, başınıza gelen rutininizin dışında olaylar olur. bu düşünceyi takındığım tavrın bir parçası yaptığım halde, öfkeliyim.

annemin bu baharda kanser olduğunu öğrendim. annemi ve kardeşimi gerçekten seviyorum, buna şüphem yok. ama annemden çok, kendime üzülüyorum.

annem, iyileri ve kötüleriyle bir ömür yaşadı sayılır. ben hala yolun başındayım. şimdi sığınabileceğim tek limanın yıkılabileceği beni korkutuyor. derin bir yalnızlık hissediyorum.

sevgiye ihtiyaç duymamın sebebi bu. keşke etrafımdaki insanları gerçekten sevip yalandan da olsa onlarla çaresizliğimi paylaşabilseydim. keşke sevdiğim kadının kollarında kendimi teselli etseydim.

ama sorun şu, kendimden başka kimseye güvenmem ve dertlerimi insanlara anlatmam. etrafımda olan çoğu kız da bana birbirinin kopyası gibi gelir. bundan yakınmıyorum, ama daha farklı olsaydı nasıl olurdu diye düşünmekten de kendimi alamıyorum. aslında bakarsanız, halimden memnunum.

bazen kendimi gök kubbeyi omuzlarında taşımakla cezalandırılan titan atlas gibi hissediyorum. ondan sonra kimseye bağlılığımın olmadığını fark edip kuş kadar özgür hissediyorum.