https://youtu.be/xTHv3B677_c

avare’yi ilk gördüğümde, tatlı bir anıyı anımsadım.

annem, babamla başka evlerde yaşamaya başladıkları ilk gün kardeşimle beni lunaparka zütürmüştü. çarpışan arabalara bindiğimizi hatırlıyorum. o kadar mutlu hissediyordum ki, sanki her şey mümkünmüş gibi...

o gün bir çift, arabayı kardeşimle bizim arabamıza çarpınca kafamı arabanın antenine vurmuştum. acımıştı fakat çok da umrumda değildi.

ondan sonra tüfekle balon vurmuştuk. tüfek çok ağırdı. bir tanesini patlatabildim zaten.

avare, sigarasını yaktıktan sonra bana gülümsedi. beni eski bir dost gibi bekliyordu. arkadaşlığımız, sanki felçli bir adamın yürümeye çalışması ve en sonunda koşmayı başarması gibiydi.