başıma harika bir şey geldi. göğün yedi kat yukarılarına çekildim. tanrılar orda saf saf dizilip oturuyorlardı. ne dilersin dedi merkür, gençlik mi, güzellik mi, güç mü, uzun bir ömür mü, en güzel bakireyi mi, yoksa sandığımızda bulunan öteki nimetlerden birini mi? sadece bir tanesini seçeceksin ama. bir an şaşırdım kaldım. sonra tanıilara şu şekilde hitap ettim: "çok saygıdeger çağdaşlar, dilegim tek şudur ki, kahkaha hep benden yana olsun." 

tanrılardan hiçbiri tek kelime etmedi; hepsi gülmeye başladı. bundan dileğimin kabul edildiği sonucuna vardım, ve tanrıların kendilerini nasil zevkli bir şekilde ifade ettiklerini keşfettim: zira ciddi bir tavırla dileğin kabul oldu demek onlara yakışmazdı.