zifiri bir karanlıkla karşılaşıyorsunuz. kendinize gelememişsiniz gözlerinizi açıp kapatıyorsunuz hafif uykulusunuz. ardından ellerinizle doğrulmaya çalışıyorsunuz ve burnunuzu üstünüzdeki tahta tabakaya hızlıca vuruyorsunuz. o can acımasıyla geri yatıyorsunuz sırt üstü. şaşkın ve ne olduğunu anlamadan avuçlarınızla üstünüzdeki tahtaya dokunuyorsunuz. ardından itmeye çabalıyorsunuz ama nafile bir milim bile kıpırdamıyor. daha da kuvvetli itiyorsunuz ama olmuyor. heyecana kapılıyorsunuz. ne olduğunu, nerede olduğunuzu anlamıyorsunuz. yumruğunuzla tahtaya vurup imdat yardım edin diye bağırmaya başlıyorsunuz. sesiniz içeride yankılanıyor. gittikçe sesiniz daha da çok çıkıyor. kalp atışlarınız tabutun içerisinde yankılanıyor. dizinizi kırıyorsunuz üst kapağa çarpıyor. yan dönmeye çalışıyorsunuz sığamıyorsunuz.

işte bu sahneyi aynen yaşadım. kamp yaparken şaka olsun diye arkadaşlar beni tahta kutunun içine koymuşlardı. yarım saat sonra açtılar kahkaha atarak huur çocukları. bir gece önceden ölümden konuşuyorduk her şey planlıymış.