Beni köşeye attı kemerini çıkardı, iki ucundan tuttu ve gözlerime bakarak kemerle "şlaks" sesi çıkardı. Üstüme doğru yürürken fermuarını indiriyordu, tamda o sırada sağ elimin altındaki tahtayı farkettim, kafası güzel olduğundan ki üstüme düşecek şekilde geliyordu. Başı eğik, beli bükük, fermuarı açmak için sol kolu aşağıda, dengesiz bir şekilde. Pozisyon çok uygundu, tahtayı aldım ve kafasına geçirdim. Yere yığıldı ve kanlar akmaya başladı...

Kafamı sağa çevirdiğimde babamı gördüm, camdan bana bakıyordu. O an anladım eve gitsem de birşey değişmeyecekti, yine benim yüzümden annemi dövecek, yine umursamayacaktı. Koştum, koştum, Allah ne verdiyse koştum, kurt seslerine aldırış etmeden, zemindeki çukurlara veya canımın acımasına önem vermeden, nereye gittiğimi bilmeden. 3 katlı bahçeli bir ev gördüm bahçesine sessizce girdim, ağaçların arasında uyuya kalmışım, az önce birini yaraladığım çivili tahtama sarılarak...