serzenişlerimin boşa kürek çektiği zamanın birinde o içimdeki kıpırtıdan yakaladı beni ve hissiz tufanlar içinde çırpınan ruhuma göz kulak oldu bi nevi, ben bağırmıştım uçurumun kenarından o beni hissetti gibi bişeydi, yakındı uzak olmayacak kadar yakındı.. devlet

kısa kestiğim cümlele birgün beni arkamdan kovalar telaşesiyle çırpındığım acımasız denizinde batak dünyanın ellerine rastladım her ne hikmetse ve bir bakışı gözlerimde tanışıklığımızdan da öte.. anlaşabilme cesareti..

sende mi brütüs dedirtmeyecek sevinçler peşinde koşan kız ayaklarıyla, geceye bırakılan sözlerimizi yuva yaptım kendime, hoşgörüyle boyadım duvarları ve gereksiz önyargılara açmadım kapıları..

dene gö diyerek saptırdığım sualtı kovalamacam buzdağının görünmeyen kısmıyla sekteye uğrarken isterim ki gemiden hatalara ders olsun, kurtulan bense kaptan gemisini terketmez delikanlılığıyla boğulmayayım, ama hava kabarcıklarımı bir sen gör, yaşamla ölüm arasındaki son tanığım ol, hissi lisanım..

daha çok devam edebilecekken sözlere cümlelere, burada kalmak lazım lakin yolum daha uzundur, gece de öyle.. daha da fazlası talep edilmedikçe, kafidir sanki şimdilik isteyene (: