sözlüğün en uzun ve anlamlı entrysi

ticaret adamı yine fiyatları yükseltmek zorunda kaldı. ücretli çalışanlar, yüksek ücretlerin işadamlarını işlerini kapatmaya ya da çalışanlarını makinelerle değiştirmeye zorladığını iddia ettiler. bu daha da fazla işsizliğe sebep oldu ve devletadamlarını ek sosyal yardım ve projelere zorunlu bıraktı.

bazı iş sektörleri işlemeye devam etmesi için gümrük tarifesi ve başka koruma düzenlemeleri getirildi, sırf iş istihdamı sağlansın diye. bir kaç kişi acaba üretimin amacı mal üretmek mi yoksa iş imkanı sağlamak mı diye merak etti.

işler kötüye gittikçe ücret kontrolü, fiyat kontrolü, her çeşit kontrolü denediler. hükümet daha fazla para toplamaya çalıştı, satış vergisi, maaş vergisi ve her çeşit vergi. birileri, buğday çiftçisinden ev hanımına gidene kadar, bir somun ekmeğin 50’den fazla vergiye tutulduğunu olduğunu hesap etti.

“uzman”lar zuhur etti ve bazıları hükümete seçildi. fakat yıllık toplantıların herbirinden neredeyse hiç bir başarı sağlayamadan geldiler, “yeniden düzenlenen” vergiler haricinde. ama toplam vergi miktarı hep arttırıldı.

fabian faiz ödenmelerini istemeye başladı, giderek artan miktarların toplanan vergiden alınıp ona ödenmesi gerekti.

derken parti politikaları geldi-insanlar hangi hükümet grubunun sorunları daha iyi çözeceği üzerine tartışmaya başladılar. kişileri, ülküleri, parti yaftalarını, her şeyi tartıştılar, asıl sorun dışında. mecliste rahatsızlık baş gösteriyordu.

kasabanın birinde, borcun faizi bir yıl içinde vergiden toplanan parayı geçti. memleketin her yerinde ödenmeyen faiz arttıkça arttı-ödenmeyen faizin üzerine faiz bindirildi.

giderek ülkenin gerçek servetinin çoğunun sahibi ve denetçileri fabian ve arkadaşları oldu, ve bununla insanlar üzerinde daha da büyük denetim de geldi. ancak hakimiyet süreci henüz bitirilmemişti. her bir birey denetim altına alınmadan durumun güvenli olmayacağını biliyorlardı.

sisteme karşı pek çok insan para baskısıyla ya da halka alay konusu olma cezasıyla susturulabilirdi. bunu yapmak için fabian ve arkadaşları gazete, televizyon ve radyo istasyonlarının çoğunu satın aldı ve bunları işletecek insanları özenle seçti. bunların çoğu daha iyi bir dünya isteyen içten insanlardı, fakat hiç bir zaman nasıl kullanıldıklarını farkedemediler. onların çözümleri hep sonuçlarla uğraşmaktaydı, sorunun sebepleriyle değil.

değişik gazeteler vardı-bir tane sağcılar için, bir tane solcular için, bir tane çalışanlar, bir tane işverenler, ve benzeri. hangisine inandığının çok bir önemi yoktu, problemin gerçek sebebi üzerine düşünmedikçe.

fabian’ın planı tamamlanmak üzereydi-bütün memleket borç içindeydi. eğitim ve medya ile insanların kafalarını kontrol etmekteydi. insanlar o ne isterse ona inanıyor ve düşünüyorlardı.

bir adamın keyfi için harcayabileceğinden bile daha fazla parası olduktan sonra heyecan olarak ona ne kalır? yönetici sınıf zihniyeti için cevap iktidar-diğer insanlar üzerinde katı bir iktidar. idealistler hükümette ve medyada kullanılıyordu, ama fabian’ın aradığı gerçek kontrolcüler sınıf zihniyetini yönetiyordu.

kuyumcuların çoğu aynı şekildeydi. koca bir servetin nasıl hissettirdiğini biliyorlardı ama bu onları daha fazla tatmin etmiyordu. heyecan ve rekabete ihtiyaçları vardı ve kitlelere iktidar olmak nihai oyundu.

diğerlerinden üstün olduklarına inanıyorlardı. “yönetmek bizim hakkımız ve görevimizdir. kitleler kendileri için neyin iyi olduğunu bilmiyor. düzene sokulmaya ve organize edilmeye ihtiyaçları var.”

fabian ve arkadaşları memleketin her yerine borç veren ofisler açtılar. doğru, onlar gizli gizli ve ayrı ayrı sahip olunmuştu. teoride, birbirleriyle yarış halindelerdi, fakat gerçekte birbirlerine pek yakın çalışıyorlardı. devletadamlarının bazılarını ikna ederek para rezerv merkezi adında bir enstitü açtılar. bunu kurmak için kendi paralarını bile kullanmadılar-insanların depozitolarını bir kısmına karşılık kredi yarattılar.