'Hayat karşına hep güzel şeyler çıkarırsa güzel şeylerin değerini unutursunuz.'
Girdiğim ilk anda bu cümleyle karşılaşmak çok manidar aslında. Zira bugünlerde inanılmaz işaretler alıyorum, olumlu ve olumsuz. Düşünüyorum da gerçekten bu iş olsaydı, her şey planladığım gibi gitseydi gerçekten bugünlerde farkettiğim bazı şeyleri farkedebilir miydim? Hiçbir sorun olmasaydı hayatın bana bu dersi vermesi ne kadar gecikecekti? Ve nasıl bir ders verecekti? Veya verecek miydi? Uyanmamış birisi olarak bugüne kadar tutunduğu şeylerden vazgeçebilecek miydim? Ya da vazgeçmem gerekmeden sindirilmiş duygularını hiç farketmeden dümdüz devam mı edecektim? Belki çok mutlu olurdum, belki felaket servet yapabilirdim. Belki örnek bir insan olurdum belki de tamamen sallantıya geçerdim. Belki ne olurdu tam kestiremiyorum ama şu an gerçekten ayılıyor gibiyim.Bu yaşıma kadar bağlandığım şeylerden ilk defa bu kadar uzağım, bu kadar yabancıyım. Bazı zamanlar duvara yaslanıp diyorum ben kimim hakikaten diye. Gerçekten de neyim yani? Gördüğüm zaman kafamı çevirdiğim bir sistem kurbanı mıyım? Yoksa hep aptallaştırılmış yaratıcılığı sıfırlanmış bir robot muyum? Tamamen sahte, saçma sapan şeylerden oluşan bir sistemin içinde yıllarca koşuşturan bir adet ben son 20 günde bir olayla öyle darbeler, öyle yumruklar aldım ki ne yaşadığımı yaradan dışında ben dahil kimse bilmiyor.Bir belirsizlik var bariz. Fakat bu belirsizliği yaratan ben miyim yoksa olaylar silsilesi mi? Buna cevap bulmak beni ne kadar zorlayabilir, bunun üzerine düşmeli miyim? Karşıma sonuçlar ilk geldiğinde bir belirsizlik başlayacağını zaten anlamıştım. Hangi yol olursa olsun yaptığın planlar tutmadı bundan sonra ister istemez başıboşsun demiştim. Peki bunun üstünden nasıl gelmeli. Mantık tarafında ilerlediğim bu yola sıkı sıkı sarılıp önüme mi bakmalı, yoksa nerde hayat kaynağını bulacağını bilmeyen bir avara gibi maceradan maceraya mı atılmalı? Ne yapmalı gerçekten bilmiyorum ama bildiğim şey şu ki uyandım. Gerçekten şu hayatta neyin yaşam kaynağı olduğunu şu gencecik yaşta öğrendim. Bunu gerçekten damarlarımda hissediyorum. Olayın böyle gelişmesi bana bunu kazandırdı o yüzden üzülüp sıkılmaya gerek yok farkındayım. Ancak mesele şu ki o hayat kaynağına bağlı kalabilmek için ne yapmalıyım bilmiyorum.. Bunu gelecek seneler gösterecek. Korkum da şu bilincimi kaybetmem. Gerçekten bunu düşündükçe titritorum, korkuyorum ve üşüyorum.Çünkü biliyorum ki 1 sene evvel çok seri ve keskin kararlar alabilen bir ben yokum ortada. Daha şimdiden... Yolun sonuna geldiğimde bilinçsizce sağdan sola savrulan bir ben hayat kaynağıma bağlanmamı artırır mı yoksa sıfırlar mı bilmiyorum. Evet canım bilmiyorum. Evet güzelim bir belirsizlik var billlllmiyorum. Belki işin içine girdikten sonra aşığı olacağım.Bu olursa şayet sıkıntı 0.Her şey yolunda bir şekilde hayatıma devam edeceğim ve kaynağıma bağlı kalacağım.Şartlar da uygun olduğu sürece tabi. Ancak diğer durumu düşünemiyorum, tıkanıyorum ya bilmiyorum. Göremiyorum bir körlük oluyor.
Ama yine de inanıyorum. Güzel olacak...