Beni terkettiğinin 2. gecesinde sendromlarım başladı. Gündüzleri güler yüzlü, geceleri ise içten içe boğuluyor, daralıyordum. Senin ile biriktirdiğim anılarımı düşünüyordum. Her geçirdiğimiz günü not ettiğim defteri açıp sayfalara dalıyor, kanlarım sayfalara akıp gidiyordu. Her dinlediğim şarkı zehir oluyor adeta iç içe daralıyordum. en az benim kadar yorgundu hayatım. inan ki, bilemiyorum neden inanasın bana ama çok mücadele ettim seni silebilmek için. bunca umutsuzluğa rağmen hep bir gün kafamı suyun altından çıkartıp nefes alabileceğimi düşündüm. zaman zaman bunun için tanrıyı kullandım. dua ettim. o da insanlar gibi davrandı. sırtını döndü. şunu da bilmeni isterim en büyük mücadelemi senin için vermiştim. ama ilk fırsatında göğsüme bıçağını batırıp kaçtın. sesimi çıkartacak gücüm yoktu. Günden güne eriyor gidiyordum. bazı geceler bunun bir lanet olduğunu düşündüm. Senin bana bulaştırdığın bir lanet olarak düşündüm. neden var olduğumu sorgulamakla geçti şu çeyrek asır. en çok içimi acıtan şey, hayatımı mükemmele taşıyacak şeyler için artık yaralanmayacak olmam. belki de çöplerin içine kafamı sokup bir parça yiyecek ararken haylaz binler tarafından tekmelenmeye bağımlı olmuş bir sokak köpeğiyimdir. artık o sahil kasabasındaki bahçeli müstakil evim olmayacak, o sahil kasabasında ufak bir çay ocağında esnafa çay satıp akşamları seninle gezme paramı çıkartamayacağım. En çokta canımı yakan şey bir kız çocuğu bana baba diyemeyecek. Artık her gün sokakta selam verdiğim güzel insanlar olmayacak. Haftasonu annemin yanına gidip yemeklerinden yiyemeyeceğiz. Ve çok sevdiğimiz yağmurlu akşamlarda el ele yürüyemeceğiz. ve her sabah kahırla uyandığım şu üstümdeki mavi gökyüzünü bir daha göremeyecek olmam... sen şimdi, bu mektubu okuduktan dakikalar sonra gözlerin gibi bakmalısın hayata. biraz su, biraz yeşil. beni unutmanı istemem. kızma. ve senden ricam, kimsenin yüzüne benim yüzüme dokunduğun gibi dokunma. illa ki dokunacaksan birinin yüzüne, benim gibi yüzüne dokunduğunda titremesin. içini titreteme kimsenin. ki boşa gitmesin bu tavrım. bir gün bir kızın olduğunda mesela, onunla kavga et. ve sonra sarıl. beraber ağlayın. Neyse şimdi ben bu talihsiz hikâyenin ortasında çıkıp gitmeliyim. tarihi benim gibi kaybetmeyle dolu, hepsinin rezil bir sonu olan diğer insanlara katılmalıyım. ağaçların öldüğü sonbahar akşamlarında sararan, uçuşan yapraklarda, ilkbaharda açan çiçeklerin içinde, kışları da düşen yağmur tanelerinde beni bul. ben onların içinde olacağım hep…

ve bir mezar kazıcısı, her pazar sabahı oralara bir yerlere, toprağın hemen üstüne bir kalanşo demeti bırakmalı... "

Bu şarkı senindi canım unutma..

https://www.youtube.com/watch?v=zyfcALMol5I