Tüm bu yaşamın yanılsama olduğunu düşünsemde, sonsuz bi döngüde dönüp duruyorum desem de fark ettiğim zaman en başa dönmeyi istiyorum her defasında.

Bir yolda, bir adımda.
Bir resimde, bir kokuda.
Bir anıda asılı kalmış saniyelerimle yaptığım zaman yolculuklarında...
Aslında bunca yıldır hiç mutlu olmadığımı fark ettiğim o an varya, işte ben o anda kaybettim her şeyimi ve benim kaybımla yitirdi her şey önemini.
Çocukluğumun zor zamanlarında suskundum ama görsem bir duvar resmi parlardı gözlerim çünkü sanardım o resmi görsem hep olcam musmutlu. Fakat patlardı balon irkilirdim uykumdan ki her zaman karanlıktı odam bununda başlanğıcı sanırım denk olmalı 99 kışına.

Yoruldum...
Tat vermiyor artık okuduğum o kitaplar, dinlediğim müzikler. Düşünmemi sağlayan her şeyi uzaklaştırmak istiyorum kendimden.

içimde bir bulantı var, iğreniyorum kendimden ve sırf bu yüzden yok hiç kimsem.
Çınlayan kulaklarımdan sıkıldım bu beynimdeki uğultudan ve ceplerimdeki kağıtlardan...
Anlatmaya, devam etmeye üşendiğim her şeyin sonuna sıralı üç nokta koymaktan.