birçok kez öldüm

birçok kez öldüğümü biliyorum
kenarından köşesinden hayata tutunduğumu
güneşimin günlerce tutulduğunu

güzel günlerin kısa hikâyeler anlatan misafirler olduğunu, sonra yok olduğunu

onlar gidince yok olduğumu, kendimden yoksunluğumu
insanın yoksunluğunu, kötü günün kenarda pusu kurduğunu
akbabanın sessizliğini bilip duymak kurdun uluduğunu

birçok kez öldüğümü biliyorum
ruhum üzerimdeyken öldürüldüğümü
gözüm açık bakarken dünya'ya körlüğümü
katillerimi bizzat gözümle gördüğümü, cinayetin örtüldüğünü
biliyorum aslında her bir şeyin gerçek yüzünü
insanların yüzsüzlüğünü, her şeye rağmen bendeki güçsüzlüğümü
ekgib kelimeli sözlüğümü, karanlığımın güneşime karşı üstünlüğünü

birçok kez öldüm, yeniden hayata döndüm
biten filmi başına sardım, kendimi orda gördüm
izledim oyun bozanla oyuna dalmış saf ölümlüyü
söküp atmak istedim içinden üzüntüyü
ama nerde?
boşa gider her hamlem, sonu olmayan ahlem
bir dönüş yok madem, hayal sarsın beni!

birçok kez öldüğümü biliyorum
bilenlerin bilmemezlikten geldiği zamanlarda

elimi sıkıca tutanların bıraktığı anlarda

doğrularımı yalanlamaya çalıştıklarında,
çatıştıklarında

böyle gaddarca davrandıklarında

bedbahtça kıvranırım iftiranın kollarında
düşüncelerim turlar yalnızlık koridorlarında
bir yalnızı ancak bir yalnızlık öldürebilir etrafında
birçok kez öldüğümü biliyorum

bilirken bilmemezlikten gelmek zorunda olduğum vakitlerde

içimden geleni içimde hapsettiğim seferlerde
zincire vurduğum haklı hislerimi gördüğümde
yalnızlığın kendini gösterdiği yalnızlığımda
ruhu yıkan depremlerin ansızlığında
harabede gördüğüm benin cansızlığında
ölmeyen hırsın yıldıran arsızlığında.