Boşlukta gibisindir, sabah kalkarsın asalak hayatında aynı günleri yaşamaya hiç hevesi olmayan bu adamın kafasını toparlamaya çalışırsın, sabahları yediğin kahvaltının beklediğin otobüsün her zerresine söversin, insanlardan hareketleriden söylemlerinden tiksinirsin sonunda seni hayata bağlayan hiçbir şey kalmaz. Şu hayat denen yoldaki koşturmaca da neden olduğu sorgular durursun. Ruhunu mevcudiyetini kaybedersin. Kimse senin nelerle başa çıkmaya çalıştığını, neleri yendiği, yenemediğini, kimlerin yanında olmak istediğini, nelerin ağrıttığını başını, neler hissettiğini, neleri hissetmekten korktuğunu umursamaz...

öyle bir haldeydim...

ta ki bir kızı hayatıma girene kadar

Tesadüf önüme çıkardı bu insanı iyi ki de çıkardı yoksa kendimden habersiz yaşayıp gidecek ve böylece sonlandıracaktım hayatı. Çevremde bana değer verdiğini söyleyen onca yalancı insan varken (bilmiyorum belki de bana içten gelmediler).O bana gerçekten değer verdi benim icin söyledigi her söz sanki gönlününden bir damla yaş gibi damlıyor ve dilinden dökülüyordu. Bana hayatta baska seylerinde mevcut oldugunu sevmenin insana deger kattığını yaşama bağladığını o gösterdi. insanın birini sevince içi kainat kadar geniş oluyor pnplarım.
Gerçekten yaşadığını hissediyor...

UMARIM HEPiNiZ SEVER SEViLiRSiNiZ

cCc ateistzeus cCc