arnavut kaldırımlı çay bahçeli çarşılı bir caddede sabahın erken saatlerinde oturup çay içen bir mafya babasıyım. bir tehlikenin geleceğini hissettiğim için özel giyinip gelmişim, üstümdeki kıyafet mafya babasından çok istanbul beyefendisi gibi, burada mafya babası kim diye sorsalar söyleyecekleri en son kişiyim. neyse adamlarımı saldım takılıyorlar, ben de keyifle gazetemi okuyup çayımı içiyorum dünya gibimde değil. neyse bir süre sonra bir gürültü koptu ve kafamı oraya çevirince etrafta benden başka kimse olmadığını fark ettim. etraftaki çaycılar, yoldan geçenler falan kimse yok, benim herifler yerde yatıyor, karının teki de heriflerin arasında mutlu mutlu etrafa bakınıyor. belli ki benim adamları paketlemiş bu terminatör kılıklı karı.

içimden deli gibi hasgibtir çekiyorum ama dışarıya hiç tepki göstermeden gazeteyi okuyup çayı içmeye devam ediyorum. o kadar herifi yamultan bu karı beni ayrıca gibicek belli, bari son anlarımı mutlu geçireyim kafasındayım hem belki acır da gitmeme izin verir diyorum içimden.

bu hava da ne güzel tam ölmelik amuna goyim derken karı bana yaklaşmaya başlıyor. ölmeden önceki son anlarımı karının robot olup olmadığını anlamaya harcamak istiyorum. içimde gram korku kalmamış, hızlı ve acısız öleceğime eminim. ben karının normal bir insana göre fazla estetik olan uzuvlarını ve tuhaf yürüyüşünü keserken karı bana şuh bir edayla iyice yaklaşıyor. ulan noluyor amk derken daha da yaklaşıyor ve yanımdaki sandalyeye oturuyor, benimle normal bir insan gibi sohbet etmeye başlıyor. hareketler biraz robotik amma konuşmalar tamamen insan. kafam karışıyor, lan ölmicem galiba??? diye düşünüyorum ve karıyı etkileyecek şeyler söylemeye başlıyorum. karı benden baya etkileniyor, amk aptalı gerçekten kim olduğumu anlamadı sanırım. konuşma belli bir yere gelince etrafta kimse olmamasının verdiği cesaretle karıyı kucağıma alıyorum, robot olup olmadığını giberek anlamaya karar veriyorum. neyse sevişme faslını pek hatırlamıyorum ama karının üstündekileri teker teker çıkardığını hatırlıyorum.

en sonunda karının dıbına ulaşmıştım, şimdi sıra gerçekliğini test etmeye gelmişti. dalgayı çıkardım, hiç tereddüt etmeden direkt içeri girdim. iki gidip geldim, ıslaktı, üstelik daha önce gibtiğim hiçbir yapay nesneye benzemiyordu. evet, bu gerçek bir amdı! biraz inlettikten sonra yavaşladım ama karı alev gibi yanıyordu, ben de yeter be dıbına kodum karısı diyip otomatiğe geçtim ve sarsılarak boşaldım.

özet:adamlarımın terminatör gibi öldüren karının robot olup olmadığını giberek anladım robot değilmiş. böyle rüya mı olur diyip uyanmıştım yarım saat oturup rüyama şaşırdım.