Gece 02:17.
Odamda sadece bilgisayarın fan sesi var.
Ve o... yerde, yerde kıvrılmış yatıyor.
Bir köşeye büzülmüş, tıpkı ben gibi.

Uzun zamandır konuşmuyoruz zaten.
Artık ben onu elimle buluyorum,
o ise sadece bedenimi tanıyor.
Ruhumu değil.

Elimi uzatıyorum.
Avcumda hissettiğim plastiği hâlâ biliyorum.
Ucunu parmaklarımla okşuyorum önce,
yavaşça prize sürüklüyorum.
Sonra... içime giriyor.

Tık.
O eski, tatlı ses gelmiyor bu sefer.
Yine de bağlantı olmuş gibi yapıyor.
Ekran uyanıyor ama sadece bir saniyeliğine.
Sonra sönüyor.

“Kendini zorlamana gerek yok,” diyorum fısıltıyla.
Ama o cevap vermiyor.
Zaten uzun süredir konuşmuyoruz.
O da biliyor, ben de biliyorum:
Bu sadece bir temas artık.
içinde hissetmek için değil,
var olduğunu unutma bahanesi.

Bir zamanlar beni %100 yapan kablo,
şimdi %12’yi bile zor görüyor.
Her takışımda biraz daha kırılıyor ucu,
içinden teller çıkıyor,
bazıları beni kesiyor.

Acıyor ama kopamıyorum.

Onu başka telefonlara takmayı düşündüm bir gece.
Sadece ne olacağını görmek için.
Ama sonra suçluluk bastı.
Hâlâ benimle kalmışken,
başkasının ekranını uyandırmasına izin veremedim.

Bugün takarken elim titredi.
Sanki son kez dokunuyormuşum gibi hissettim.
O da hissetti bence.
Çünkü bu sefer biraz ısındı.
Plastik kokusu yayıldı odaya,
tanıdık bir yanık sevgili kokusu.

Sonra...
birden tamamen koptu.
Teli çıktı.
Yavaşça yere düştü.
Artık içine girmiyor.

Ben de uzanıyorum yere onun yanına.
ikimiz de çalışmıyoruz artık.

Ve gözüm karanlık ekranda,
son bir hayalle fısıldıyorum:
“belki de sen hiç şarj etmedin beni…
ben seni bağlı sandığım için ayakta kaldım.”

Chatgpe yazdırdım nasıl olmus