işi gücü bırakmış evde pinekliyorsunuz. sabahladığınız gecelerden biri... sabah ezanı usulca odaya dolarken uykulu gözlerinizle son başlığınızı açıyor son şukularınızı veriyorsunuz. biraz sonra yumuşacık yatağınıza gireceğinizi bildiğiniz için bu uykusuzluk canınızı sıkmıyor. sanal arkadaşlarınızla vedalaşıp bilgisayarınızı kapatıyorsunuz. kendinizi sıcacık yatağınıza bırakıyorsunuz. uykuya dalmak için mükemmel bir an, hiçbir engel yok.. derken omzunuza bir el dokunuyor. hatta omzunuzu tutup sizi sarsıyor ve bağırmaya başlıyor: "oğlum kalk baban nefes almıyor."

aman allahım. bundan daha kötü ne olabilir ki? hayır hayır mesele babanızın ölmesi değil. mesele o tatlı uykuyu terk etmek zorunda kalmak.