Kayra 34 yaşında. YTÜ Elektronik Haberleşme’yi 10 senede bitirdi. Bu bir başarı mı? Evet. Ama daha çok sistemin pes ettiğinin kanıtı. Üniversite “alsın gitsin” dedi, diplomanın üstüne görünmez mürekkeple “yeter artık” yazıldı.

Akıl hastanesinde yattı. Yatmak derken, tatil gibi değil. Daha çok beyninin Windows’u mavi ekran verdi. Doktorlar baktı, ölçtü, biçti; “zeka var, umut yok” diyemedikleri için sessizce reçete yazdılar. Kayra çıktıktan sonra da değişmedi zaten, sadece daha pahalı düşünmeye başladı.

Babaannesini dövdü. Aile içi şiddet değil bu, felsefi bir deneydi. “insan kötüdür” tezini sahada test etti. Sonuçlar olumluydu. Babası onu evlatlıktan reddetti. Kayra için travmatik olmadı; çünkü hayat onu zaten yıllardır sistemden atmıştı. Bu sadece resmi bildirimi oldu.

Felsefeyle ilgileniyor. Okuyor, düşünüyor, hiçbir yere varmıyor. Bilek güreşi yapıyor çünkü hayatta yenebildiği tek şey masa. Hi-Fi’la uğraşıyor çünkü gerçeklik cızırtılı, bari müzik temiz aksın. Hayatı tak gibi ama 24-bit, 192 kHz yaşamak istiyor.

Kayra’nın en büyük trajedisi şu:
Ne tamamen deli, ne yeterince normal.
Ne güçlü, ne de kurtulacak kadar zayıf.
Sadece uzun sürmüş bir hata ayıklama süreci.
Ve hâlâ restart atmıyor.