Bir tek sen kaldın sevgili arkadaşım. Ben mızmız, bazen de ağlak bir çocuktum senin için. Ama biliyor musun anlattığın şeyleri anlamıştım. Bulunduğun ruh halini anımsadım ve buraya bir not bırakmak istedim sadece. Aslında buraya yazmamın sebebi, o hissiyatın başlangıcını ben de hissetmeye başladım. Dönem dönem çok yalnızlaştığımı hissettiğimde buraya gelip takılıp sonra giderdim. Sanırım burası bir şeyleri azaltmıyor. Seninle ilk tanıştığımız yaşlarda genç sayılırdık. Bana yazım kurallarını öğrettiğin için sana ayrıca teşekkür etmeliyim :,D
iyi ki vardın, iyi ki varsın lan Çaydan. Bu gece yeni bir yıla gireceğiz ve bizim için yine hiçbir şey değişmeyecek. Biz kaybeden kimseleriz. Sevdiğimiz şeyleri, belki bir aktiviteyi bile, elimizde tutamadık hiç. Şimdi farkettim de benimle küçük kardeşinmişim gibi uğraşmanın haricinde sesini de özlemişim. ikimize de aynısını derlerdi bir zamanlar; 'Sesin çok huzur veriyor.'
Lan Çaydan, hakkaten hiçbir şeyin eskisi gibi tadı yok ya. Gülümsemelerimizin bile yarısını çalmışlar. Gerçi senin gülümsemenin tamdıbını çalmışlardı. Bana bazen gülümsüyordun da neyse...
Aaa bak ne hatırladım. Senin bir ara klima meselesi vardı. Ahahahah. Neyse neyse. O zaman üzülmüştüm valla, şimdi hatırlayınca güldüm öyle. Yaaa işteee. Zaman acımasız dostum, abim, bir zamanların en tatlı yazarı... Bence biz de bir gün gerçekten mutlu olacağız. Buna inanıyorum çünkü bir zamanlar biraz da olsa mutluyduk.
Bir gün tekrar oturup konuşsak olur mu senle? Biraz eskileri anmayız :D. Bir de seni görmeyeli ne kadar değiştin merak ediyorum biliyor musunn.. Çok konuştum yine. Sütümü içip büyüdüm ben ıngaaaaaaa. Ahahahah. Öpüyorum rüyalarından.