miami den hikayeler vol2

-- sonra gayet medeni 2 insan gibi oturduk konuştuk, ben bu kızı unutamayacağımı söyledim. o esnada tartısmalar ailelerin araya girmesi vs vs bir ton olay oldu ama en sonunda biz ayrıldık, evdende ayrıldı ve bir yurda cıktı o da.
dedim ki kendi kendime bir gün bu kızı bulacaksın oğlum.
sonra tamamen derslerime odaklandım, evden okul okuldan ev.
hiçbirşey yapmıyordum. temizledim birsürü dersi.
ve işte 2009'un sonu 2010'un başında ise inci sözlükte takılmaya başladım.
makara kukara eğlenmeler derken ortam cok sıcak geldi ve yazın sizde biliyorsunuz ki hayat hikayemi anlattım burda amerikadaki.
ben bu portekizli aşk işine girmeyecektim hiç, çunku onu andıkça hatırlıyordum anmayacaktım ama yazdıkça yazasım geldı yazdıkca aşka geldim ve kendimi o aşkı da anlatmış olarak buldum.
sonra burdan yüzlerce özel mesaj geldi kızın peşini bırakma diye
bırakacaktım, ne yapacaktım baska
ama o hıkayeyı anlattıktan sonra 2-3 gün hasta oldum, yataktan cıkamadım.
ailem yine onu hatırladıgımı dusunerekten moralımı ıyı tutmaya calısıyorlardı, cıkmıyordu aklımdan illaki geliyordu.
sonra bir gün bana gelen özel mesajları okuyorum bir tane arkadaş nickini vermiyim neden koşmuyorsun hala sevdiğinin arkasından?
dedim artık yeter lan ölecem aq daha nesine koşayım dıbına koyayım daha nesine koşayım para mı var, iz mi var nesine koşayım
sonra bir baskasından daha mesaj kardeş senin yerınde olsam didime giderdim (didimde portekızlı hatunun akrabaları var, 1. hikayeyı okuyanlar bilir.)
sonra bir mesaj daha arkadaş didime git bul şunun ailesini
böyle böyle tonlarca mesaj geldi
sonra kardeş paraysa para, yanında yoldaşsa yoşdaş ben varım diyen bir çok arkadaş cıktı, hepsi sagolsun tanımasamda kral insanlarsınız aq, hiçbir şekilde kabul etmedim bunları, kendim halledecektim bu işi
yıllar sonra didime gidip onun ailesini bulacaktım (ailesi derken akrabalarını kastediyorum yoksa ana babası portekizde)
ve ondan sonra cıktım gittim didime daha 1 ay oldu olmadı