volkov

daha 6 yaşımda annem ve babam tarafından kötü dayaklar yiyordum okula ara sıra gitsemde öğretmenler soruyordu ne oldu sana diye , cevap veremiyordum korkumdan , babama söylerde , bidaha dayak yerim diye , ailemi seviyordum fakat dövüyorlardı en küçük şeyde beni sürekli tokatlar ... yanaklarımı acıtmıyordu fakat kalbime işliyordu hepsi..
Günlerden Cumartesi Saat öğleden sonra 4 hava yağmurlu hertaraf bulut , Babamın bağırmalarıya başladı bi kaç dakika dinlemeye başladım nasıl yaparsın diyordu babam ağlayarak , annemle az da olsa bir sevgi vardı aralarında az da olsa sarılırlardı bazen benide alırlardı yanlarına artık o zamanlarda maziye gömüldü benim için çünkü babamın gözü yaşlıydı annemi döverken , bir kaç zaman sonrada anladım , annem huurymuş , çok ciddiyim dalga geçicek olan varsa çıksın gitsin burdan çünkü artık ben bile ağlıyorum bunları yazarken , annem para karşlığı zengin bir sınıf arkadaşıma bile vermişti artık ne bir kuvvetim ne de zerre sevgi umut kalmıştı içimde..
12 yaşıma kadar ızdırap acı dolu bir yaşam sürdüm sonra babamla annem ayrıldı ben okulun yarısında sersefilim , ağlamaktan gözlerim şişiyordu hergün.15 yaşıma geldiğimde liseye gitmem gerekiyordu kimse göndermemişti tabi , Babamla tek yaşıyordum , vurulan tokatların hala ızdırabı yüzümde değil kalbimdeydi , ve hergün yediğim dayaklarda öyle.
Şimdi Liseye gidiyorum 17 yaşındayım , sadece içimi dökmek için anlattım herkese teşekkürler.