duygusal picler

neyse iste bu asosyallik beni, insanlardan uzaklastirirken, baska dostlara karsi yakinlastirdi: kitaplar. gel zaman git zaman kendimi ilkokuldan sonra kitaba verdim. dunya klagiblerini buyuk istahla okudum, kendimi ifade edecek bir yol bulmaliydim, zeki de degildim, herhangi bir sportif alanda basarili da olamazdim. Kendimi dostoyevski romanlarindaki kahramanlarla o kadar ozdeslestirmistim ki. bilinen tum kitaplarini okudum dosto'nun. adeta ustadimdi dostoyevski. soylediklerini kayitsiz kabul eder hale gelmistim. toplumdan ise olabildigince tiksinmeye, carpikliklari gorebilmeye baslamistim. insan iliskilerindeki yapayliklari, sahtekarligi. Insanlara karsi inanilmaz bir hirs duyar hala gelmistim. öç almak ıstegı vardi sanki icimde. hayatta kendimi ifade edebilecegim hic bir seyim yoktu. herhangi bir alanda basarim da yoktu. o yuzden yansitma yoluna basvuracaktim ileriki yillarda. ve basarili olabilecegim en mumkun alan yine derslerdi. zaaflarimi bu alanda bastirma yolunu sectim.