bakunin

kendime not :

metaforlarıyla gidişini her daim içime işlese de hayat, arkamdan gelen ayak seslerine ellerimi uzattıkça farkına varıyorum beynimdeki yalnızlığımın. bıktım mütevazılığa saklanıp gezen popülist insan sürülerinden. karanlıkta kaybolanlara inat kendimi buluyorum en siyah hüzünlerin gölgelerinde. belki de buluttan kümelerin izdüşümlerinde aradığım için göremedim gerçeği bilmiyorum. bilincim bana mı ait yoksa yerde duran taşa atılan binlerce tekme sonrası durduğu yerden farksız bir düzlemde mi karar vermem imkansız. ben miyim yazıyı yazan yoksa benim etrafımda zihnime işleyenler mi diye düşünürken kalbim yeşilliklerin bitmeyen maviyi kestiği yerdeymişçesine vazgeçiyor sona ulaşmaktan. sonlardan sonsuzluğa gidiyorum kendi içimde. son bi kaç senedir rüyalarımda hapsoluyorum ve artık yaşamı umursamaktan da yoruldum. geçmiş izlerin üstünden geçip değer veremiyorum kimseye. yalnız şunu net olarak söyleyebilirim ki saklambaç oyunlarında kaybettiğim çocukluğum bulamadı sevinci 2005 sonrası. sanırım kafayı yiyorum. iyi günler.