2 ay önce sevgilim öldü

eve zütürdük. babası çekti beni karşısına, utancımdan yüzüne bakamadım. kızım neden söylemedin başta bunu dedi. şu halimize bak, perişan oldun, perişan olduk. özür dilemek isterdim ama işe yaramaz suçluyum ben dedim. her dakika kendimle savaşıyorum dedim. insanın ne kadar düşebileceğini gördüm baba, kendimi gördüm, nasıl aşağılık olduğumu gördüm ama geç oldu, saftım dedim. saftım derken temizim anlamında değilim aptaldım, bilemedim dedim. mücadele ettiysem de yeterli değildi. pollyannacılık oynadık şimdi o mutlu ama ben kendi altımda eziliyorum baba dedim. size söylemeyi istedim ama korktum ben de abime söyledim dedim. bunu duyunca oğlunu çağırdı ve sen bildiğin halde neden bana söylemedin diye çocuk gibi azarlamaya başladı koca adamı. şoka girmiştim. öz kızı olmayan benle sakin konuşan adam kendi oğluna ateş püskürüyordu.