hayat hikayeme artık başlıyorummmmmmm

o aralar babaannem ile annem evde hep kavga halinde.. zaten birbirlerini de hiç

sevmezdi. 7 yaşında kimsenin duymayacağı şeyler duyuyorum.. babaannem astım hastası

devalı fısfıslı aletlerden kullanıyor.. babam sık sık izin alıp en iyi hastanelere

zütürmeye çalışıyor babaannemi... çünkü köyde diğer akrabalara bıraksak

ilgilenmezler babam en iyi hastanelere hekimlere zütürüyor.. babaaneme tuz

yasaklıyor doktor ama nafile kadın gizli gizli tuz koyuyor gene de kendi

tabağına... sobalı odalarda sobalı anaokulu odalarında geçiyor çocukluğum.. bu

arada zamanında hatırlayan varsa anaokulu öğretmeni serpil vardı... o benim

anaokulu hocamdı.. sonradan öldürüldü haberlere felan çıktı.. karı harbiden

manyaktı amk.. paso bana bağırırdı dıbını gibtiğim... abartmıyorum ondan yediğim

dayaklar hala aklımda... amk anaokulunda dayak olur mu demeyin oluyordu... dah 7

yaşında bile atarlanıyordum karıya.. karıda gib kadar çocukların yanında rezil

olmamakk için bende kavga halindeydi.. bir gün hiç unutmam ümraniye belediyesi bir

yarışma yapmıştı.. ufaklar kategorisinde koşma yarışması vardı neyse katılıyorum

amk 9. 10. mu ne oluyorum ama belediye başkanı vardı o zaman mehmet bingöl babamın

samimi arkadaşı o madalyalardan birini çaktırmadan bana veriyor... gidiyorum

pazartesi boynuma takmışım herkes hava atıyorum amk... madalya dediysek bakır amk

ama havası güzeldi neyse hiç unutmam bir o gün ikindi saati kapı önünde sıradayız

ben herkese gösteriyorum 1. oldum diye yazıyorum herkes de yiyor amk serpil karısı

bana tip tip bakıyor.. içeri girdik saralle ekmek meyve suyu menüsüne otuyrm hiç

bişey yokken bu serpil karısı geliyor boynumdan madalyayı çıkarıp yere fırlatıyor..

amk karısı ya. ulan aramızda en az 20 yaş var neyş kıskanıyon dıbınoğlu neyse

çocuğuz ne diyelim içime atim diyorum elimeki ekmekle meyve suyunu yere çarpıyorum

basıp gidiyorum amk okulundan... sonra işte annem felan geliyor özür mözür konu

kapanıyor...