ibretlik güneydoğu asker hikayesi

beyler meğer muallakler mayın koyup karşı tepeye pusmuşlar... aramız 250-300 metre ama ortada vadi var... mayın en öndeki arabayı durdurunca kaçamayalım diye en arkadaki arabaya rpg atıyolar... tutturamıyo en arkanın bi önündekini vuruyo... ordan seken bi şarapnel parçası dasekiuo , ünimogun sağ tabanını delip benim topuğa saplanıyo... ayağımda bi an bi sıcaklık hissettim ama aceleden ters bi hareket yaptım sanıp atladım can havliyle aşşaa... takır takır saydırıyo pekekentler biksilerle üstümüze... kafamda subay miferi vardı allahtan... yere atlayınca ayağım kırt etti birden... ananı gibiyim dedim ölücem... ayağım şakır şakır kanıyo ve tutmuyo... bişey yapıp semacı almam lazım araçtan... badime dedim semaç kaldı semacı al sinyal geçicem... semaç dediğim faks gibi bişey beyler... ama bilen bilir içinde gprs sinyali vardır el telsiznie bağlayıp 4014 el telsizinin üstündeki kırmızı tuşa basınca telsizin yapacağından 10 kat güçlü yardım çağrısı yapar... badim araca girdi.. semacı alıp çıkmasıyla önüme yığılması bir oldu... sırtından yemiş mermiyi... hemde 6 tane :( rahmet okumuyorum çünkü şehitler ölmez beyler... şu anda bile ağlıyorum... vatanı bırakmadım kardeşim kanın yerde kalmadı rahat uyu...