susan kadın

mutsuz versiyonu çok acıklıdır bu türün. bir başlasa konuşmaya, bir anlatsa neler hissetigini,
hele ki anlatsa neden sustuğunu; onu dinlediğinizi, onu anladığınızı belirtecek cümle kuramazsınız karşısında.
yeteri kadar konuşmadığı için kaybeder bütün güzel dostlarını. konuşmadan anlaşılmayı beklediği
zaman herkes gider. kimse düşünmez kadının neden sustuğunu. kimsenin aklına gelmez en muhtaç anında yanında olmasını istediğine derdini anlatmaya çalışırken aslında duymaktan bile bıktığı ama yerine konacak başka kelimeleri süslemeyi bilmediği için o sıradan cümleleri söylediğini. hiçbir şeye benzetemez içindeki öfkeyi, hiçbir kitapta okumamıştır aşkını, hiçbir ağızdan çıkmamıştır ki o kadar gerçek hisler.
nerden bilsin kalıplara sığmayanı anlatmayı?
bu kadın dokunuşuyla, bakışıyla, dinleyişiyle, gözyaşıyla, emeğiyle, sabrıyla hissettirmeye çalışır. ´anlayana´ deyip de geçemez.
bilir ki; konuşması ikna etmemiştir kimseyi. bilir ki; hiçbir zaman yetmemiştir anlatmak.