bu da benim hikayem

#21

uyandığımda yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. evde olmaması gereken sesler vardı kulağımda, ağzımdaysa garip bir şeyler. gözlerimi açtığımda kendi odamda değildim, odamı geçtim kendi evimde bile değildim. ağzımdan burnumdan bir sürü hortum çıkıyor, o garip sesleri çıkartan makinaya bağlanıyordu. kafamı çevirdiğimde deniz yanıbaşımda bir sandalyede uyukluyordu ve elimi tutuyordu. gözlerimi kapattım, bunun bir rüya olduğuna o kadar emindim ki görmek istemiyordum daha fazla, gerçekten uyanmayı diledim ve gözlerimi tekrar açtığımda gördüğüm sahne aynıydı. deniz yanımdaydı ama bana ne olmuştu? neden hastanedeydim? biraz denizi uyurken izledim, onsuz geçen bir haftalık zamanda ne kadar özlediğimi fark ederek sessizce ağladım. sonra merakım özlemime ağır bastı ve birazda tereddütle elimi kıpırdatınca deniz uyandı. benim uyanık olduğumu görünce o gülümseme tekrar suratında belirdi ama bu sefer birde hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. hemen odadan çıktı, bir kaç dakika sonra bir doktor ve hemşireyle geldi odaya. doktor boğazımdaki boruyu çıkardı artık kendi kendime nefes alabileceğimi, 2 günü yoğun bakımda olmak üzere 3 gündür hastanede yattığımı, alkol komasına girdiğimi bu arada 1 hafta boyunca doğru düzgün yemek yemeyince organlarımında bunu fırsat bilerek tabiri caizse ağzıma sıçtığını söyledi ve odadan çıktı. konuşmaya çalıştım ama boğazım o kadar kuruydu ki çatallı bir sesle sadece su diyebildim denize. halbuki söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki o an ona, söylediğim ilk şeyin su olması beni kızdırdı. deniz sesimi duyunca hemen telaşlandı sonra bir bardak su verdi ve içmemi bekledi. suyu içtikten sonra konuşmak için ağzımı açtığımda beni susturdu ve ağlayarak bana sarıldı. elim ayağım boşaldı beyler, yatakta olmasam olduğum yere yığılır kalırdım, o kadar özlemişim amk. sonra bana sarılmayı bıraktı ve annenler dışarda kaan dışarda onlarda merak etmiştir onları çağırayım dedi.

gitme, lütfen gitme. diyebildim sadece
merak etme, buradayım dedi gülümseyerek ve gitti.

vay amk, o kadar kötüydü demek ki durumum ta izmirlerden annem babam bile gelmişti. odaya ilk kaan girdi, önce gülümsedi sonra senin ağzına sıçıcam bekle sen diyerek annem ve babamla yalnız bıraktı beni. annem hüngür hüngür ağlıyordu amk, babamdaysa bir telaş ne diyeceğini bilemiyordu koskoca adam. neden sonra annem konuşmaya başladı, neden yaptın oğlum, neyin var oğlum falan diye. bende oturdum anlattım beyler, hayatımda ilk defa bir kızı anneme böyle ciddi ciddi anlatıyordum, daha sonra annemde şaşırdığını söylemişti zaten. bir süre sonra yoruldum bahanesiyle hepsini odadan çıkardım ve annemden odaya kaanı çağırmasını istedim. kaan odaya geldi, suratında endişeli bir ifadeyle nasıl olduğumu sordu. bende ona gibtir et nasılım anlat ne tak yedim amk dedim ve o da anlatmaya başladı.