bu da benim hikayem

#22

seni evde yalnız bıraktığım için zaten kendime küfrediyordum amk bir de sen telefonunu açmayınca ev telefonuna da cevap vermeyince merak ettim, apar topar eve geldim kapıyı çaldım açmadın bende bir takluk var dedim içimden ve içeri girdim. geldiğimde balkonun önündeki halıda yanında bir sürü içki şişesi yatıyordun dürttüm falan sızdın mı diye ama cevap vermeyince korktum tokat falan attım ama bana mısın demedin bende ambulans çağırdım. sonra hastaneye gelince öğrendim ki biraz daha geciksek gibtirella oluyomuşsun zütüm uçukladı resmen, ayıldığın tek saniyede deniz diye sayıkladın bende denize haber verdim. kız perişan oldu amk, sen uyanana kadar başında bekleyeceğini söyledi ve hep ağladı. bu arada tabi annenler arıyor yalanla nereye kadar onlarada haber vermek zorunda kaldım, sağolsunlar geldiler apar topar öyle işte kardeşim, çok korkuttun bizi dedi. vay anasını, kaan bunları anlatırken bende düşünüyordum, resmen canımdan oluyormuşum da haberim yok. kaana teşekkür ettim, yapabileceğim başka ne var amk, adam postumu kurtarmış hakkını nasıl ödesem az ki zaten o gün bugündür kardeşiz kendisiyle. kaan biraz daha oturdu, arada neler oldu onları konuştuk sonra sen yorgunsundur diyerek odadan çıktı. kaan odadan çıkınca bir sessizlik oldu, oturdum düşündüm amk bu arada hemşirenin teki geldi ilacı dayadı, dayamasıyla beraber benim şuurda kaydı. uyandığımda deniz yoktu, kimse yoktu odada. aha dedim tamam işte bak rüyaydı, deniz yok artık dedim ve gözümden yaşlar tekrar akmaya başladı. tam o arada kapı açıldı ve denizin yüzü göründü.

aa uyanmışsın sen de bir dakika ağlıyor musun sen? dedi şaşırarak.
ağlıyorum evet. dedim utanmayarak. neyinden utanacam amk, yapamıyorum işte onsuz gözyaşlarımı görmesinden mi korkacam.
noldu ağrın mı var hemşire çağırayım mı diye ayaklanırken tuttum kolundan oturttum.
ağrım var ama ilaçla geçmez. dedim.
nasıl yani dedi anlamayarak.
seni özledim deniz, gereğinden fazla sensiz kaldım onun acısı ağrı yapıyor artık ama ilaç kesmez o ağrıyı. dedim gözlerine bakarak.
benim bunu dememle beraber günlerdir tuttuğu belli olan gözyaşları ondanda akmaya başladı ve sıkıca sarıldı bana.
bende seni özledim salak, çok korkuttun beni. dedi.
niye bıraktın beni? dedim günlerdir içimi kemiren soruyu sonunda sorabilmiştim.
ece benim en yakın arkadaşım utku, bunu ona yapamazdım ama bak sana neler yaptım. ne olacaksa olsun, seni kaybetmeyi göze alamam dedi daha da sıkı sarılarak.
dünyalar benim olmuştu beyler, sarıldım sıkıcı hiçbir şey demeden. kokusunu içime çektim, nefesini dinledim dakikalarca sonra kaydım o da geldi yanıma uzandı, öylece sarıldım ona uyumuşuz öyle. uyandığımda çok mutluydum, o kadar huzurlu uyumuştum ki resmen gülerek uyanmıştım. benim uyanmamla denizde uyandı, o an yüzüne bakınca gördüm ki deniz yorgunluktan ölüyordu resmen. gitmesinden çok korktuğum halde eve gitmesini ve biraz uyumasını istedim, başta biraz diretsede sonunda ısrarıma dayanamayıp eve gitti. o eve gidince bende doktorumla konuştum ve hastaneden çıkmak istediğimi söyledim, sağolsun kırmadı ve taburcu olabileceğimi söyledi. annem babam ben ve kaan bizim eve gittik, annem hemen beni yatırdı mutfağa girdi yemekler yaptı elleriyle besledi beni. babam toplantısı olduğu için izmire döndü, annem bir kaç gün daha kaldı bizimle bu arada denizle kaynaştı, deniz sık sık bize geldi çünkü benim evden çıkmamı istemiyorlardı yorulum diye. sonunda hastaneye yattıktan iki hafta sonra annem izmire geri döndü bende hayatımda kaldığım yerden devam etmeye başladım.