bu da benim hikayem

#32

kafamda bu düşüncelerle sabahı sabah ettim beyler, gözüme bir gram uyku girmedi o kadar korktum. yaşadığım bir hafta denizsizlik resmen benim canıma mal oluyordu ki denize olan aşkım, sevgim gün geçtikçe büyüyordu. bir insan böyle sevemez diye düşünürken ertesi sabah kendi kendimle çelişiyordum. neyse bir şekilde sabahı sabah ettik, denizin gelmesine 2 saat kala evden çıktım havaalanına gittim, uçağın inmesine bir saat kala havaalanındayım. zaman geçmek bilmiyordu amk, ardı ardına yaktığım sigaraların haddi hesabı yoktu o kadar sabırsızdım. dile kolay amk 1 aydır görüntüsüne, sesine, kokusuna hasret olduğum sevgilim 1 saat sonra o kapıdan bana doğru gelecekti. koskoca bir ayı geçirmiş, 1 saati geçiremez hale gelmiştim. neyse ben sigaraları ardı ardına yakarken zaman geçti, uçağın indiğine dair bilgi gözetleme ekranına geldi ve kapının önündeki o sabırsız bekleyiş başladı. 5 dakika oldu 10 dakika oldu 15 dakika oldu deniz yoktu amk, insanların sebdikleri yavaş yavaş o kapıdan çıkmaya başlamış hasretler giderilmeye başlamıştı ama benim denizim hala yoktu. ve sonra, o kapıdan hayatımı anlamlı kılan kişi çıktı, kafasıyla bana bakındı ve beni gördüğünde bir an o da durdu bende. aramızda metreler vardı, o bana bakıyordu bense ona.bir süre sadece öyle bakıştık beyler, gözlerim ona doydu, kalbim ona doydu, beynim ona doydu. neden sonra kendimi ona doğru koşarken buldum, o da bana doğru koşuyordu. aradan bir ay geçmesine rağmen hala kollarım sanki onun için yaratılmış gibi hissediyordum ve o da benim kollarım için yaratılmış gibi hissediyordu. böyle mükemmel bir uyum olamazdı beyler, böyle sevgi yoktu başkasında emindim...