bu da benim hikayem

#33

dakikalar geçmişti ama biz sanki aralarına yıllar girmiş anneyle evladı gibi sarılmış öylece duruyorduk. ne kadar sıkı sarılsam, ne kadar çok kokusunu içime çeksem o kadar az geliyordu. öpmeler, sarılmalar, koklamar yetmiyordu doyurmaya özlemimizi... konuştukça kulağım sanki ilk defa duyuyormuş gibi oluyordu, sarıldıkça ilk defa hissediyormuş gibi oluyordum. biraz daha sarıldıktan sonra çantasını da aldım arabaya doğru yürüdük. o bana ailesiyle tatili anlattı, ailesine beni anlattığını ve beni çok merak ettiklerini anlattı, beni ne kadar özlediğini anlattı bense sadece dinledim. 1 aydır hasret olduğum sesi sonsuza kadar dinleyebilirdim beyler... neyse sonra gittik bir yerlere oturduk bir şeyler yemek için ama ne mümkün, öyle bir heyecan var ki içimde öyle özlemişim ki yüzüne bakmaktan başka bir şey yapamıyorum. bu arada deniz nazlarda kalacaktı o yüzden nazla buluşmamız gerekiyordu bir ara ama o an hiç gelsin istemiyordum çünkü sadece denizle olmak istiyordum. bize yine ayrılığın yakın zamanda gözüktüğünü bilseydim daha çok içime çekerdim kokusunu...