geneleve ilk gidişimde başıma gelen enteresan

benım odanın karsısındakı odanın dısında bekleyen bırısı daha vardı. neyse odaya gectım ve o anın gelmesını bekleyıp oturmaya basladım. bide içimdeki heyecan kat kat dahada fazlalasmıstı.o sucluluk duygusunun verdıgı saskınlıktan dolayı her sanıye sankı bı gun gıbı gecmek bılmıyordu. duvarlar ustume ustume gelıyor soguk soguk terlıyordum.bı yandanda (heycandanmıdır nedır ) kafam daha bi güzel olmuştu. bıraz olsun rahatlamak için assagıdakı karıyı hayal edip yapıcagım seylerın antremanını hayalımde canlandırmaya calısıyordum.ama dahada heycanlanıyordm. cunku karıyla konusurken gozumun ıcıne oyle bı bakmıstıkı sankı butun aklımdan gecenlerı gectıgı anda okuyor buna verdıgı tepkıde yuz ıfadesıne yansıyor gıbıydı. mesela ılk gırıp selam verdıgımde heycanlı oldugumu bellı ettıgım anda bunu hosgorulu arsız alaycı bı goz gulmesıyle bunu bıldıgını onaylamıstı.